oo1. O tym, jak z ałtoreczki stałam się hejterem

     Kiedy sto lat temu zaczynałam pisać - jeden z moich pierwszych blogów nadal wisi na blogasku.pl - uwielbiałam dostawać jednozdaniowe komentarze. Głupio brzmiące "super odcineczek, pisz dalej" było wyznacznikiem zajebistości w swojej kategorii. I niech tylko ktoś próbował mieć inne zdanie! Nie, w zasadzie nie było miejsca na inne zdanie.
     Wszystko, co wiązało się z krytycznym nastawieniem, zostawało przeklęte przez chór nastoletnich blogerek. 

      Byłam ałtoreczką. Przyznaję się do tego. Nie wstydzę się tego. Jarałam się komentarzami "super, pisz dalej. wejdź na mojego blogaska". I to trwało długo. Mniej więcej w połowie gimnazjum, przeniosłam się na onet (ten stary, poczciwy onet, łezka się w oku kręci). Miałam fantastyczny adres - xoxo-friends-forever -i pisałam fanfiction (kiedyś nie znalazłam takich mądrych słów; używałam znanego wyrażenia "piszę na podstawie mojego ulubionego serialu") o serialu, który wtedy zaczynałam oglądać. Miałam dużo szczęścia, bo sprawna onetowska wyszukiwarka odnalazła pierdyliand blogów o podobnej tematyce. Byłam w siódmym niebie, bo znalazłam osoby, z którymi mogłam się dzielić spostrzeżeniami, dotyczącymi nie tylko naszych opowiadań, ale także serialu. Wszystkie sobie dzielnie kibicowałyśmy, a i prywatnie zaczęłyśmy utrzymywać kontakty - mogę się pochwalić, że do dziś przyjaźnię się z jedną z TYCH dziewczyn.

       Nie pamiętam już, czy to było jeszcze w gimnazjum, czy już w liceum, kiedy zaczęłam pisać opowiadanie o postaci, którą grałam na forum PBF - polecam zajrzeć do wikipedii albo rozejrzeć się po internetach. Bethany Joy była moją wyhuhaną postacią i czytając te wypociny dzisiaj, kiedy jestem starsza o te kilka lat, mogę śmiało stwierdzić, że była małą Mary Sue. I to właśnie w tamtym czasie zaczęły się pojawiać dłuższe komentarze o formie pisania, o błędach, o chaosie, który panował w moim pisaniu (nadal panuje?). Czy wtedy coś do mnie dotarło? Nie. "Nie podoba ci się, to nie czytaj". Ale najbardziej zawsze bolały mnie słowa tej dziewczyny, z którą do dzisiaj się przyjaźnię. Przez niektóre jej komentarze zaniechałam pisania i zastanawiałam się, co tam jest nie tak, bo przecież w MOIM mniemaniu wszystko było super. No, bo, przecież zdawkowe zdania i dialogi są super, nie?

       Z czasem moje myślenie zaczęło się zmieniać, chociaż do dzisiaj krytykę przyjmuję ciężko, ale w końcu zaczęłam się z niej uczyć, bo skoro ktoś zostawia mi długi komentarz to nie może być AŻ TAK źle. To znaczy, że mam bazę, nad którą mogę popracować i może wyjdę na ludzi. I wyszłam na tych ludzi; staram się pracować nad swoim pisaniem i staram się swoją wiedzę przekazywać innym. 

        I właśnie o tej wiedzy jest ten post. 

      Od momentu, w którym pojawił się pomysł bloga mojego, zwykłego, tym razem nie opowiadanie, dodałam się do kilku blogerskich grup na fejsbuku. Chciałam poczytać inne twory, zmotywować się, zaczerpnąć inspiracji. Jeżeli ktoś podrzucił link do opowiadania, byłam zachwycona, bo to w końcu moja działka. Uwielbiam szukać opowiadań i jeśli coś znajdę, co mnie zachwyci to na pewno skomentuję, obszernie.

   Trafiłam na szesnastoletnią dziewczynę, która poza opowiadaniem/albo jak woli to nazywać/książką, pisze również recenzje. Wystukałam bardzo długi komentarz, zaznaczając, że osoba, która przeczytała tyle książek, powinna w swoim opowiadaniu używać jednak czegoś więcej niż samych dialogów. Wciskając zacny przycisk wyślij, ukazała mi się informacja o tym, że ałtoreczka musi zaakceptować daną wypowiedź - i jeszcze wtedy miałam nadzieję, że jednak on się ukaże, a ona napisze, że fajnie, że długi komentarz, że następnym razem sprawdzi błędy, które jej wynalazłam (chociażby pisanie w pierwszej osobie bez ogonków, for real?). O! Ja! Naiwna! 

      Nie dość, że usunęła swoje dzieło z bloga (nadal publikowane na watpadzie? nie wiem, czy dobrze piszę, chyba powinnam się posłuchać własnej rady i zrobić mały research) to obsmarowała mnie w osobnej notce. I właśnie tak zostałam hejterem. Podobno kazałam jej przestać pisać, wykazałam błędy, a ona ma dysleksje i ona nic nie musi, ona pisze dla siebie, nie dla publiczności (to skąd co drugi link to link do jej bloga, skoro pisze dla siebie?), podobno ją ośmieszyłam i dlaczego rujnuję czyjeś marzenia, skoro ona to lubi?! 

       I owszem, może w tym akapicie brzmię jak hejter, ale w życiu nikogo nigdy nie uraziłam na blogu, a na pewno nie kazałam nikomu przestawać pisać. Wręcz przeciwnie, piszcie dalej, bo życzę wszystkim bardzo dobrze, ale niech każda osoba weźmie sobie do serca pewne rzeczy, niech się uczy! Bo hey, każdy z nas kiedyś zaczynał, ale i każdy z nas powinien z konstruktywnej krytyki coś wynieść - ale rozumiem, że zdanie "nie podoba się to nie czytaj" jest dużo łatwiejsze niż praca nad sobą. Chciałabym również zauważyć, że publikując coś w sieci, wychylamy się sami na komentarze, nie zawsze te pozytywne. I pamiętajcie, że każdy nasz czytelnik, obserwujący, czy komentujący jest naszym paliwem napędzającym.

                

       Cieszę się, że ten dziewiczy post mam za sobą. Teraz mogę zacząć pisać o innych rzeczach, pewnie mniej ważnych. Jeśli ktoś tu dotrze, do tych czeluści blogspota - napiszcie, jakie komentarze najczęściej dostajecie i czy bierzecie je do siebie? Jaką postawą się kierujecie, odpisując na takie wypowiedzi?